Savez lovačkih saveza

Rešenje za krizu srpskog lovstva je novi koncept

Zakon o divljači i lovstvu iz 2010. godine, prepoznao je i potvrdio postojanje ukupno tri lovačka saveza na teritoriji Srbije-Lovački savez Srbije: Lovački savez Vojvodine i Lovački savez Kosova i Metohije. Naredne godine pokazaće da li je ovaj broj premali ili preveliki za okupljanje i ostvarivanje svojih prava više od 70000 registrovanih lovaca u Srbiji.Lovački savez Kosova i Metohije, ustanovljen i registrovan na okupiranom delu teritorije Republike Srbije-AP Kosovu i Metohiji, okuplja relativno mali broj lovaca, koji, usled specifične političke situacije, teško mogu da ostvare svoja prava garantovana Zakonom o divljači i lovstvu Republike Srbije. S druge strane, Lovački savez Vojvodine, kao samostalni član CIC-a, sa svojom samostalnom stručnom službom, svojim lovištima, svojim Uverenjima o položenom lovačkom ispitu, svojim načinom rada i „svojim“ tumačenjem Zakona o divljači i lovstvu i pratećih pravilnika, još više je distanciran (iako nezvanično) od Lovačkog saveza Srbije. Na kraju, Lovački savez Srbije, iako organizacija u koju je posredno (preko pomenutih pokrajinskih saveza i lovačkih udruženja) učlanjeno skoro 100% lovaca Srbije, već deceniju, zbog svojevrsnog načina vođenja svoje „politike“, obavljanja određenih poslova, brojnih „brljotina“ i afera u koje su bili uključeni kako organi upravljanja tako i stručna služba, funcioniše sam za sebe, ostavljajući veliki broj lovačkih udruženja i lovaca da se snalaze kako znaju i umeju u lovstvu Srbije na koje se umnožavaju pritisci, kako unutrašnji, tako i spoljašnji. Zbog te svoje distanciranosti, kako fizičke, tako i organizacione, Lovački savez Srbije-nacionalna asocijacija lovaca Srbije, upao je u probleme zbog kojih se njegovi članovi više ne osećaju kao članovi jedne ozbiljne organizacije, već ga sve češće nazivaju LSS-Lovačka sramota Srbije

 REGIONALNI SAVEZI-ZAŠTO I KAKO? 

 Koristeći odredbe Statuta LSS, a vođeni jedinstvenom idejom da lovački savezi moraju da se vrate svojim članovima, te da budu servis lovačkih udruženja i lovaca, kroz koji će lovci lakše i brže da se prilagode primeni Zakona, već 2011. godine osnovan je prvi regionalni lovački savez-Lovački savez Centralne Srbije. Osnovan na teritoriji Centralne Srbije, okupio je lovačka udruženja koja su, uprkos svom položaju, bogatstvu svojih lovišta, stručnosti svojih radnika i uticaju svojih upravljačkih organa najviše bila marginalizovana i najviše trpela posledice (ne)rada Lovačkog saveza Srbije. Počev od svog osnivanja, Lovački savez Centralne Srbije, iako pod brojnim pritiscima organizovanim prvenstveno od Lovačkog saveza Srbije, nesmetano radi, širi obim poslovanja i povećava broj članova. Danas su u ovaj savez učlanjena 34 udruženja sa preko 16000 aktivnih članova što ga čini najbrojnijim članom Lovačkog saveza Srbije. I možda je upravo ovo jedan od pokazatelja opravdanosti postojanja regionalnih lovačkih saveza.Nakon Lovačkog saveza Centralne Srbije, započelo se sa osnivanjem Lovačkog saveza Južne Srbije, odnosno Lovačkog saveza Istočne Srbije, koji nisu „zaživeli“ jer jednostavno nisu mogli da se organizuju na način koji bi bio različit od Lovačkog saveza Srbije, odnosno nisu mogli da dostignu određen nivo rada koji je kao standard postavio Lovački savez Centralne Srbije.Ipak, da ideja osnivanja regionalnih lovačkih saveza nije izgubila smisao pokazalo je i osnivanje Lovačkog saveza Jugoistočne Srbije koji je osnovan iz istog razloga i sa istim ciljevima kao Lovački savez Centralne Srbije-da bude „bliži“ lovcima i lovačkim udruženjima, te da bude njihov servis, odnosno da bude za njih i uz njih. Lovački savez Jugoistočne Srbije danas okuplja oko 10000 lovaca i tek se u narednim godinama očekuje da opravda svrhu svog osnivanja/postojanja.
 LS - LOVAČKI SAVEZ ILI LOVAČKI SERVIS?

 Lovački savezi „starog kova“, sa brojnom i neefikasnom stručnom službom, visokim članarinama, izdvojeni od lovaca i državnih organa danas su deo istorije. Lovci su prinuđeni da svoja sve teže zarađena materijalna sredstva ulažu u efikasnije načine organizovanja, čemu upravo služe regionalni lovački savezi.Regionalni savez mora biti sa sedištem blizu, a sa interakcijom još bliže lovačkom udruženju i lovcu. Lovački savez mora da obezbedi efikasan način izrade i primene planskih dokumenata na terenu, mora da nađe način da lovne karte budu dostupnije i brže distribuirane lovcima. Mora da na vreme obezbedi od nadležnog Ministarstva markice za označavanje odstreljene divljači, obrasce dozvola, izveštaja, propratnica, mora da brzo i efikasno sprovodi organizaciju polaganja lovačkih ispita, mora da informiše članstvo, da u njihovo ime tumači ili pruži pomoć u tumačenju zakonskih i podzakonskih akata i da pruži ostalu stručnu i savetodavnu pomoć. Lovački savez mora po potrebi da se uključi u poslove ocene trofeja, poslove izrade projektne dokumentacije i sprovođenja projektnih zadataka, poslove edukacije lovaca i lovačkog podmlatka, ali i stručne službe. Naposletku, lovački savez treba da vrši promociju svojih i aktivnosti svojih članova, kroz sajamske aktivnosti, lovni turizam itd.. I na kraju, ali ne i najmanje važno, lovački savez ne sme da bude skup, naročito ne u zemlji u kojoj je sve skupo, a stanovništvo ima sve manje materijalnih sredstava. Samo lovački savezi koji mogu da ispune sve gore navedeno mogu da imaju budućnost i nesmanjenu podršku lovaca, lovačkih udruženja i drugih subjekata. 

ŠTA NAS ČEKA U NAREDNIM GODINAMA? 

 Osnivanje regionalnih lovačkih saveza, pre svih Lovačkog saveza Centralne Srbije, predstavlja izlazak iz rutine poslovanja koja je u prošlom periodu bila tipična za lovačke saveze u Srbiji, i pokazatelj je da jedan lovački savez može da bude jeftin, a efikasan, da može da preživi i živi od relativno male članarine, da može da funkcioniše kao servis svih lovaca, da može i treba da bude pristupačan i dostupan svakome, u svako doba, a da istovremeno bude partner državi u poslovima primene Zakona o divljači i lovstvu i pratećih pravilnika i drugim poslovima vezanim za uređenje lovstva u Srbiji, kao i drugim lovačkim institucijama i organizacijama na teritoriji Srbije, a sve u funkciji zaštite i unapređenja populacija divljači i njihovih staništa. Ukoliko se ovo nastavi na način kako je dosad funkcionisalo, sva je prilika da će lovstvo Srbije videti još nekoliko regionalnih lovačkih saveza, a da će u budućnosti Lovački savez Srbije biti transformisan u Savez lovačkih saveza, te da će zaista da ima ulogu „krovne“ organizacije, koja lovce Srbije predstavlja u zemlji i inostranstvu, koja je partner državi u donošenju i sprovođenju Zakona iz oblasti lovstva i koja čuva interese svih lovaca Srbije, dok će svi fizički poslovi biti „spušteni“ na nivo regionalnog saveza. Na vama je da procenite koliko je ovo realno, koliko potrebno i koliko opravdano. 
 Stručna služba LSCS

Powered by WebExpress